Over D66 Noordoostpolder

D66 Noordoostpolder, opgericht in 1977, werkte de eerste jaren als éénvrouwsfractie met aansluitend twee perioden als driepersoonsfractie; en vanaf 1998 wederom als éénvrouw- en éénmansfractie. De positie die we innamen in de raad was een onafhankelijke. Positief kritisch, sociaal liberaal en altijd pragmatisch, met de rede als focus.

En 2006 was een klap en tegelijkertijd voelt het nu alsof we iets hebben afgeschud, onze oude huid verloren hebben. De klap was misschien ook wel nodig. In ieder geval zijn we krachtiger geworden. Dat is direct merkbaar aan het programma 2010 – 2014. Inderdaad, de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. En D66 Noordoostpolder doet mee! Met ambitie! We gaan stappen zetten in Noordoostpolder. En flinke ook.

D66 Noordoostpolder stáát ergens voor. Wij stáán er voor mensen blijvend in staat stellen hun eigen keuzes te maken. Dit veronderstelt vrijheid. Vrijheid bedoeld als geestelijke vrijheid, als de vrijheid van leefvorm en de wijze van (samen)wonen, vrijheid als zelfbeschikking over het eigen lichaam, vrijheid als vrije persoonlijke ontplooiing.

D66 Noordoostpolder werkt aan de realisatie van de voorwaarden tot deze vrijheid.  Ons vizier is scherp gesteld op de ontwikkeling naar een werkelijk open en sociale samenleving. Want alleen in een dergelijke samenleving kan iedereen zijn talenten ontplooien.

En D66 Noordoostpolder is daarvoor nodig; behoudende krachten proberen de ontwikkeling naar een open samenleving tegen te houden. Juíst níet de neuzen dezelfde kant op. Juíst geen eenvormigheid en eenheidsworst.

Veel is nodig, D66 Noordoostpolder richt zijn vizier op een goed functionerende rechtstaat bijvoorbeeld. Plus op sociale zekerheid, duurzaamheid, een leefbare samenleving en stellig op een toekomstgerichte open, niet-regenteske, gemeente. Dáár zetten wij op in.

Oh ja, hoogwaardige en toegankelijke gezondheidszorg en onderwijs zijn óók nodig. Maar dat zijn zaken die wij hier in Noordoostpolder niet kunnen bepalen. Wie anders beweert of wil doen geloven, heeft het mis. Over gezondheidszorg en onderwijs zijn wij wat stiller in ons programma. Dat leerde Ludwig Wittgenstein ons. “Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen”.